یکشنبه ۱۵ مرداد ۰۲ | ۰۹:۴۷ ۲۲ بازديد
امام حسین (ع) نوه حضرت محمد (ص) و فرزند حضرت علی (ع) و حضرت فاطمه (س) است. پیامبر اکرم (ص) او را می پرستید و در طول حیاتش چندین امتیاز مهم برای او قائل بود. با این حال حدود 50 سال بعد او به دلیل امتناع از جانبداری با یک ظالم فاسد به طرز وحشیانه ای قتل عام شد. زیارت ناحیه مقدسه در مفاتیح این داستان امام حسین (ع) است.
بنیاد سحر
انگلیسی

ایتالیایی
آلمانی
پس از مرگ معاویه پسر ابوسفیان، پسرش یزید به عنوان خلیفه به قدرت رسید.
این در تضاد مستقیم با شروط آتش بسی بود که معاویه دو دهه قبل با امام حسن امضا کرده بود و قرار بود خلافت به امام حسین بازگردد. با روی کار آمدن یزید و شکسته شدن ماده آتش بس، وی برای جلب حمایت و مشروعیت حکومت خود از امام حسین (ع) بیعت خواست. امام حسین از بیعت با یزید خودداری کرد.اما اوضاع مدینه برای امام خطرناک شد و امام چاره ای جز خروج از شهر به همراه خانواده به مقصد مکه نداشت. هنگامی که امام به مکه رسید، نامههای متعددی از ساکنان کوفه دریافت کرد که بسیاری از آنها از امام حسین (ع) میخواستند که به شهرشان بیاید تا او را در انداختن یزید یاری کنند. گفتگوهای زیادی بین امام و یارانش صورت گرفت، اگرچه بیشتر شخصیت های ارشد مکه به امام گفتند که سفر خود به کوفه را رها کند، امام با علم و درایت خود معتقد بود که باید به سمت شهر کوفه حرکت کند. افرادی که به او نامه نوشته و درخواست حضور او را کرده بودند.
پیش از این امام، سفیر و پسر عموی خود، مسلم بن عقیل را نیز برای ارزیابی وضعیت کوفه فرستاد و به او اطمینان یافت که زمینه برای ورودش فراهم است. در سفر امام به کوفه، در دوراهی به نام جبله توقف کرد و در آنجا از حوادث شهر کوفه مطلع شد. یزید شخص بدنام تری به نام عبیدالله بن زیاد را جایگزین فرماندار قبلی کرده بود که بلافاصله در میان یاران وفادار امام حسین وحشت و ترس ایجاد کرد.
او نیز به سرعت مسلم بن عقیل را دستگیر و اعدام کرده بود. بسیاری از یاران کوفی امام حسین (ع) در شوک و وحشت فرو رفتند و سرانجام از درخواست خود از امام پس گرفتند. برخی به طور کامل آن را رها کردند و به حمایت قبلی خود خیانت کردند. عده معدودی که حاضر به عقب نشینی نشدند توسط عبیدالله بن زیاد زندانی شدند. امام با این حال تصمیم گرفت به سمت کوفه حرکت کند، به این امید که اگر بتواند وارد شهر شود، هوادارانش برای پیوستن به او انگیزه پیدا کنند. با این حال، گردانی که ابن زیاد به رهبری حر بن یزید فرستاد، مانع شد.
حر مانع از ورود امام به شهر شد و اجازه نداد به مدینه بازگردد. گردان او امام و گروه کوچکی از پیروانش و اعضای خانواده اش را مجبور به حرکت به سوی سرزمینی خالی از سکنه و بایر به نام کربلا کردند که در دوم محرم سال 61 هجری به آنجا رسیدند. هنگامی که امام به کربلا رسید، ابن زیاد لشکر بزرگی را به رهبری عمر بن سعد برای مقابله با امام فرستاد. چند روز رایزنی و تبادل نظر صورت گرفت تا اینکه در روز هفتم محرم لشکر عمر بن سعد دسترسی به نهر را برای آب آشامیدنی به قرارگاه امام بستند.
در روز دهم محرم بارها از امام خواسته شد که بیعت کند و دست خود را در دست ابن زیاد و در نهایت یزید خلیفه بگذارد. امام بارها از پذیرش چنین گزینه ای خودداری کردند. شهادت و مرگ را بر ذلت بیعت با ظالم سرکوبگر ترجیح داد. نبردی همه جانبه در گرفت که منجر به شهادت امام حسین (ع) به همراه خانواده و یارانش به وحشیانه ترین رفتارها شد. زنان و کودکان بعداً در حضور یزید به دمشق برده شدند و یزید از کار او خوشحال شد و از تصمیم خود پشیمان نشد.
- ۰ ۰
- ۰ نظر


